Γιατί το σωμάτιο Higgs πρέπει να υπάρχει

Το 1960 δύο φυσικοί oι Steven Weinberg, και Abdus Salam ανακάλυψαν πως τα σωματίδια φορείς της ασθενούς δύναμης W+, W- και Z μπορεί να έχουν μάζα χωρίς όμως να σπάει η βασική συμμετρία βαθμίδας της ασθενούς δύναμης. Χωρίς να εισαχθεί μια μάζα στη θεωρία – στις εξισώσεις της – θα μπορούσε να δημιουργείται αυτόματα (αυθόρμητα) μάζα ως αποτέλεσμα κάποιων αλληλεπιδράσεων στο πεδίο των ασθενών δυνάμεων, δηλαδή μέσω της ρήξης της βασικής συμμετρίας.
Είναι γνωστό ότι επειδή το φωτόνιο (φορέας της ηλεκτρικής δύναμης) δεν έχει μάζα, θα έπρεπε και τα W+, W- και Z (φορείς της ασθενούς αλληλεπίδρασης) να μην έχουν για να επιτευχθεί η ενοποίηση των ασθενών με τις ηλεκτρικές αλληλεπιδράσεις. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα οι δύο φυσικοί εισήγαγαν ένα επιπλέον κβαντικό πεδίο προς τιμήν του Peter Higgs, που πρώτος έδωσε αυτή την ιδέα. Μέσω δε του Higgs πιστεύουμε ότι αποκτούν μάζα τα μποζόνια W+, W- και Z οι διαδότες της ασθενούς πυρηνικής δύναμης. Τα κβάντα Higgs είναι ένα μποζόνια χωρίς spin και μάζα αμφισβητούμενη (από 114 έως 180 GeV). Αν ήταν ‘ελαφρύ’ θα το βλέπαμε στον επιταχυντή LEP (τον προηγούμενο επιταχυντή του CERN), ενώ αν είναι ‘βαρύ’ θα το δούμε στον LHC.
Peter Higgs
Η ιστορία του μποζονίου Higgs άρχισε το 1961, όταν ο Yoichiro Nambu, φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου, έδειξε ότι μία διαδικασία που ονομάζεται "αυθόρμητο σπάσιμο συμμετρίας", είναι σε θέση να εξηγήσει από που προέρχεται η μάζα. Για να καταλάβετε τι σημαίνει, φανταστείτε μια σφαίρα πάνω από ένα μεξικάνικο καπέλο (σχήμα). Αυτό το σχήμα είναι συμμετρικό, επειδή φαίνεται το ίδιο από όλες τις κατευθύνσεις. Εντούτοις, η σφαίρα δεν είναι σταθερή και η συμμετρία αυθόρμητα σπάει όταν πέφτει στο χείλος, στο άκρο του καπέλου. Αυτό μπορεί να φαίνεται απλό, αλλά το πεδίο Higgs πραγματικά είναι σαν ένα μεξικάνικο καπέλο.
Ένα μεξικάνικο καπέλο επεξηγεί το θεώρημα Goldstone. Αν και το καπέλο είναι αναλλοίωτο κάτω από περιστροφές γύρω από έναν κατακόρυφο άξονα, μια μικρή σφαίρα θα μπορεί να κάτσει μακριά από τον άξονα συμμετρίας, κάπου στο χείλη του καπέλου, αλλά μπορεί και να κινηθεί ελεύθερα χωρίς δύναμη επαναφοράς γύρω από το χείλη. Η σπασμένη κατά προσέγγιση συμμετρία απεικονίζεται με ελαφρώς γερμένο το καπέλο, αυτό παράγει μια μικρή δύναμη επαναφοράς, ανάλογη με τη μικρή μάζα του πιονίου.
Το 1962 ο Jeffrey Goldstone, του πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, και δύο μελλοντικοί νομπελίστες, οι Abdus Salam και Steven Weinberg, έδειξαν ότι υπήρξε μια ρωγμή σε αυτήν την προσέγγιση. Η πρώτη συμβολή του Higgs στο πρόβλημα αυτό – που έγινε πριν 45 χρόνια (τον Ιούλιο του 1964) – ήταν να δείξει ότι ο Goldstone και οι συνάδελφοί του είχαν κάνει επίσης ένα λάθος. Αυτή η σημαντική ανακάλυψη δημοσιεύθηκε στο Physics Letters.
Ο Higgs πήγε έπειτα για να δείξει ότι το αυθόρμητο σπάσιμο της συμμετρίας θα μπορούσε να εξηγήσει με ποιό τρόπο σωματίδια που ήταν ήδη γνωστά τότε μπορούσαν να αποκτήσουν τη μάζα τους. Επιπλέον, η θεωρία του Higgs πρόβλεψε την ύπαρξη αυτού που το περιγράφει ως το "εναπομείναντα σωματίδιο". Αυτό το νέο σωματίδιο ήταν το μποζόνιο Higgs.
Ο Higgs έστειλε αυτό το δεύτερο αποτέλεσμα στο ίδιο περιοδικό, Physics Letters, αλλά του είπαν ότι δεν ήταν κατάλληλο για σύντομη δημοσίευση και αναγκάστηκε έτσι να το στείλει σε ένα άλλο περιοδικό. Εντούτοις, άκουσε αργότερα μέσω ενός συναδέλφου ότι η εργασία του είχε απορριφθεί επειδή οι συντάκτες του περιοδικού θεώρησαν ότι "δεν ήταν προφανώς σχετική με τη φυσική". Αρχικά ο Higgs αγανάκτησε, αλλά αργότερα συνειδητοποίησε ότι το πρώτο σχέδιο της εργασίας του "ήταν ελλιπές". Της πρόσθεσε δύο παραγράφους και την έστειλε σε ένα αμερικανικό περιοδικό, το Physical Review Letters, όπου έγινε αποδεκτή.
Πάντως η επιστημονική κοινότητα της σωματιδιακής φυσικής χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αναγνωρίσει τη σημασία αυτής της εργασίας που είχε κάνει ο φυσικός του Εδιμβούργου. Ο Higgs θυμάται τις συζητήσεις πάνω στην εργασία του στα δύσπιστα ακροατήρια στο Χάρβαρντ και στο Princeton. "Με αντιμετώπιζαν σαν τρελάρα", θυμάμαι. "Στο τέλος της ημέρας δέχονταν ότι δεν ήμουν, αλλά δεν συνειδητοποίησαν τι χρήσιμο θα μπορούσαν να κάνουν με την εργασία".
Τελικά, οι Weinberg και Salam – οι οποίοι είχαν δείξει ότι είχε κάνει λάθος ο Higgs – χρησιμοποίησαν το μηχανισμό Higgs για να κάνουν μία από τις μεγαλύτερες σημαντικές ανακαλύψεις στην ιστορία της φυσικής, όταν συνδύασαν τις ασθενείς και τις ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις σε μια ενιαία δύναμη την ηλεκτρασθενή. Οι Weinberg, Salam και ένας αμερικανός φυσικός, ο Sheldon Glashow, μοιράστηκαν πριν 20 ακριβώς χρόνια το βραβείο Νόμπελ του 1979 για τη φυσική για αυτήν την εργασία, και το μποζόνιο Higgs έγινε κομμάτι της φυσικής σωματιδίων.
Αν και ο Higgs είναι λίγο γνωστός έξω από την κοινότητα της φυσικής, το όνομά του έγινε γνωστό στα βρετανικά ΜΜΕ το 2002 όταν δημοσιεύτηκε στο Scotsman μια διαφωνία του Higgs με τον Stephen Hawking. Σύμφωνα με τον Higgs, αυτός είχε κάνει μερικές παρατηρήσεις για έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ του Hawking, που είναι πρώτιστα κοσμολόγος, και της κοινότητας των σωματιδιακών φυσικών. Τα δύο άτομα έχουν επιλύσει από τότε τις διαφορές τους, αν και ο Hawking ακόμα θεωρεί ότι το μποζόνιο Higgs δεν θα βρεθεί ποτέ.
Ο Higgs και χιλιάδες άλλοι φυσικοί φυσικά είναι βέβαιοι ότι θα παρουσιαστεί μια μέρα στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC) του CERN. Εάν αυτό συμβεί τότε ο Higgs – και ενδεχομένως οι Englert και Brout – θα ετοιμάσουν τις βαλίτσες τους για την τελετή των βραβείων Νόμπελ στη Στοκχόλμη. Και εάν το μποζόνιο Higgs δεν μπορεί να βρεθεί στο LHC, οι φυσικοί θα έχουν ακόμα ένα τεράστιο πρόβλημα να λύσουν.

πηγή: physics4you

Οι πρώτες συγκρούσεις πρωτονίων σκορπούν ενθουσιασμό στο CERN

Γοργά βήματα μετά 14 μήνες αδράνειας

Δέσμες πρωτονίων κινήθηκαν προς αντίθετες κατευθύνσεις σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός και παρήγαγαν τις πρώτες, ακούσιες, συγκρούσεις στη μεγάλη κυκλική σήραγγα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), σκορπώντας κύματα ενθουσιασμού στους επιστήμονες του CERN.
Οι εκούσιες συγκρούσεις θα αρχίσουν σε δέκα ημέρες περίπου, κυρίως για τη δοκιμή του επιταχυντή των 10 δισ. δολαρίων. Από τα τέλη του 2010 θα ξεκινήσουν και οι συγκρούσεις με πυρήνες μολύβδου αντί για πρωτόνια.
To πραγματικό τεστ θα πραγματοποιηθεί το πρώτο δίμηνο του 2010, όταν οι επιστήμονες θα επιχειρήσουν να αναπαράγουν τις συνθήκες που επικρατούσαν 1-2 τρισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.
Τα υποατομικά συντρίμμια των συγκρούσεων θα προσφέρουν νέα στοιχεία για τη σκοτεινή ύλη, τη σκοτεινή ενέργεια, τη θεωρία της υπερσυμμετρίας, καθώς και για το υποθετικό σωματίδιο Χιγκς, γνωστό και ως «σωματίδιο του Θεού», το οποίο θα εξηγούσε πώς η ύλη αποκτά μάζα.
Προς το παρόν, οι ακούσιες συγκρούσεις πρωτονίων που παρατηρήθηκαν, ήταν παρενέργεια της προσπάθειας των επιστημόνων να συντονίσουν τις δύο δέσμες.
«Υπήρξε πανδαιμόνιο μέσα στην αίθουσα ελέγχου και όλοι μας ξεσπάσαμε όταν είδαμε τις πρώτες συγκρούσεις», είπε ο Γιούργκεντ Σούκραφτ, εκπρόσωπος των πειραμάτων που παρατηρούνται στον LHC.
«Τα ίχνη (που προέκυψαν από τις συγκρούσεις) που παρατηρούμε είναι θαυμάσια», πρόσθεσε ο Αντρέι Γκολούτβιν, έτερος εκπρόσωπος του CERN.
«Ο LHC προχωρά πιο γρήγορα από όσο περιμέναμε στην αρχική του φάση, που ξεκίνησε το βράδυ της Παρασκευής», δήλωσε ο Ρολφ Χόιερ, γενικός διευθυντής του CERN.
«Πήγε πολύ γρηγορότερα από όσο προβλέπαμε» δήλωσε και η Φαμπιόλα Τζιανότι, του προγράμματος ATLAS του CERN. «Είμαστε όλοι πολύ ευτυχείς» πρόσθεσε.
Newsroom ΔΟΛ

Γεγονός η ύπαρξη νερού στη Σελήνη, σύμφωνα με τους επιστήμονες της NASA

Απόλυτα επιτυχημένη ήταν η «αποστολή καμικάζι» της NASA προκειμένου να διαπιστωθεί αν υπάρχει νερό στη Σελήνη. Οι επιστήμονες της NASA ανακοίνωσαν ότι μετά τη μελέτη των δεδομένων διαπιστώνονται «σημαντικές ποσότητες» νερού.

«Η Σελήνη κρύβει πολλά μυστικά και η αποστολή μας προσέθεσε ένα λιθαράκι στην προσπάθεια να τα αποκωδικοποιήσουμε» δήλωσαν οι επιστήμονες.

Η επιχείρηση βομβαρδισμού της Σελήνης έγινε στις αρχές Οκτωβρίου. Ο άδειος πύραυλος Centaur, βάρους 2,2 τόνων, προσέκρουσε στη λεκάνη του κρατήρα Cabeus με ταχύτητα γύρω στα 9.000 χλμ/ώρα, και δημιούργησε ένα νέφος σκόνης που εκτιμάται ότι είχε διάμετρο 20 χλμ και ύψος 10 χλμ. Από την πρόσκρουση εκτοξεύτηκαν περίπου 95 λίτρα νερού.

Η συσκευή οργάνων LCROSS, από την οποία είχε απελευθερωθεί ο χρησιμοποιημένος πύραυλος, πέρασε μέσα από τα συντρίμμια, μεταδίδοντας συνεχώς εικόνες και μετρήσεις, και συνετρίβη στο ίδιο σημείο τέσσερα λεπτά μετά την πρώτη πρόσκρουση.

Δείτε το animation που δημιούργησε η NASA.
http://www.in.gr/video/default.aspx?videoID=93251

πηγή: Τα Νέα Online

"ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΟΙΝΟΥ – ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΦΥΣΙΚΗΣ
ΤΟΜΕΑΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΣ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ
______________________________

ΓΕΡΟΣΤΑΘΟΠΟΥΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΠΕΙΟ

"ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΟΙΝΟΥ – ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ"

18η Περίοδος: Οκτώβριος 2009 – Ιανουάριος 2010
Αφιερωμένη στο Διεθνές Έτος Αστρονομίας 2009

1. Παρασκευή 30/10/09, ώρα 19:00, Διάλεξη με θέμα
Εξερευνώντας το Διάστημα με τα μεγάλα σύγχρονα οπτικά τηλεσκόπια
Ομιλήτρια: Δ. Χατζηδημητρίου, Αναπλ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αθηνών

2. Παρασκευή 27/11/09, ώρα 18:00, Διάλεξη με θέμα
Η διαστημική αποστολή Gaia: Μια νέα μελέτη του Γαλαξία και
του γειτονικού μας Σύμπαντος
Ομιλήτρια: Μ. Κοντιζά, Επίκ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αθηνών

3. Παρασκευή 18/12/09, ώρα 18:00 , Διάλεξη με θέμα
Η Αστροφυσική των αρχαίων φιλοσόφων
Ομιλητής: Ξ. Μουσάς, Αναπλ. Καθηγητής, Πανεπιστήμιο Αθηνών

4. Παρασκευή 9/1/10, ώρα 18:00, Διάλεξη με θέμα
Eπιστροφή στη Σελήνη: Από τα Apollo στο LCROSS
Ομιλήτρια: Π. Πρέκα, Επίκ. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Μετά τις διαλέξεις ακολουθεί επίσκεψη στο αστεροσκοπείο, όπου γίνεται ενημέρωση
για διάφορα επίκαιρα αστρονομικά θέματα, επίδειξη της λειτουργίας του τηλεσκοπίου
και νυκτερινή παρατήρηση, εφόσον το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα τηλ. 7276917, 7276858, 7276896
Από το Πανεπιστημιακό Αστεροσκοπείο
www.phys.uoa.gr/observatory

Οι πλανήτες αυτό το μήνα (Οκτώβριο)

Αφροδίτη:
Στον ανατολικό ουρανό της αυγής με μέγεθος -3,9. Προσπερνάει τον αμυδρότερο Κρόνο στα μέσα του μήνα.

Άρης:
Στον ανατολικό πρωινό ουρανό, περνάει απο τους Διδύμους στον Καρκίνο και κερδλιζει λαμπρότητα εως μέγεθος 0,5. Στο τέλος του μήνα μπροστα απο το σμήνος Κυψέλη.

Δίας:
Ξεχωρίζει στο βραδινό ουρανό με μέγεθος -2,6. Στάσιμος στον Αιγόκερω.

Κρόνος:
Εμφανίζεται στον ανατολικό ουρανό της αυγής τη 2η εβδομάδα του Οκτωβρίου, με μέγεθος 1,1. Περνάει αριστερά απο την Αφροδίτη στο μέσο του μήνα.

Σοκ και δέος στο φεγγάρι.Ενθουσιασμός στη NASA για το διπλό βομβαρδισμό της Σελήνης

Τα δύο τμήματα της αποστολής LCROSS συνετρίβησαν με υπερηχητική ταχύτητα στο νότιο πόλο της Σελήνης το απόγευμα της Παρασκευής, σε μια εντυπωσιακή αυτοκτονία που επέτρεψε στη NASA να αναζητήσει νερό στα σύννεφα των συντριμμιών.
Ο πύραυλος Centaur, βάρους 2,2 τόνων, προσέκρουσε στη λεκάνη του κρατήρα Cabeus στις 14.21 ώρα Ελλάδας, με ταχύτητα γύρω στα 9.000 χλμ/ώρα, και δημιούργησε ένα νέφος σκόνης που εκτιμάται ότι είχε διάμετρο 20 χλμ και ύψος 10 χλμ.
Η συσκευή οργάνων LCROSS, από την οποία είχε απελευθερωθεί ο χρησιμοποιημένος πύραυλος, πέρασε μέσα από τα συντρίμμια, μεταδίδοντας συνεχώς εικόνες και μετρήσεις, και συνετρίβη στο ίδιο σημείο τέσσερα λεπτά μετά την πρώτη πρόσκρουση.
Η πρώτη και ισχυρότερη πρόσκρουση απελευθέρωσε ενέργεια ισοδύναμη με 1,5 τόνους TNT και δημιούργησε έναν κρατήρα σε μέγεθος πισίνας ολυμπιακών διαστάσεων, ορατό στην υπέρυθρη κάμερα του LCROSS.
Ήταν πάντως δύσκολο να διακρίνει κανείς την πρόσκρουση ή τα συντρίμμια στις εικόνες πραγματικού χρώματος που μετέδιδε ζωντανά το NASA TV. «Είναι δύσκολο να πούμε τι ακριβώς είδαμε» σχολίασε ο παρουσιαστής μετά τους πρώτους πανηγυρισμούς και τις χειραψίες στο Ερευνητικό Κέντρο Ames της NASA.

Δείτε το animation που δημιούργησε η NASA.

Οι υπεύθυνοι της αποστολής θα αναλύσουν τώρα τα δεδομένα σε μια προσπάθεια να επιβεβαιώσουν τις υποψίες για την ύπαρξη πάγου σε κρατήρες του νότιου πόλου που παραμένουν μόνιμα στο σκοτάδι.
Πριν τελικά συντριβεί, η αποστολή LCROSS χαρτογράφησε το φεγγάρι και αναζήτησε τοποθεσίες κατάλληλες για προσσελήνωση.
Το σκάφος εκτοξεύτηκε τον Ιούνιο μαζί με τον Αναγνωριστικό Σεληνιακό Δορυφόρο (LRO), ο οποίος παραμένει σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.
Δεδομένα του LRO και δύο άλλων αποστολών αποκάλυψαν πριν από λίγες εβδομάδες ότι στην έρημο της σεληνιακής επιφάνειας υπάρχουν στην πραγματικότητα ίχνη νερού.
Το νερό πιστεύεται ότι προέρχεται από προηγούμενες προσκρούσεις κομητών που μετέφεραν πάγο.
Ο πάγος που ίσως κρύβεται στους πόλους θα ήταν σημαντικός φυσικός πόρος για τις μελλοντικές επανδρωμένες αποστολές -έπειτα από αρκετά χρόνια στην αφάνεια, το φεγγάρι φαίνεται τώρα να σαγηνεύει εκ νέου τα διαστημικά προγράμματα διαφόρων χωρών.
Κίνα, Ινδία και Ιαπωνία πραγματοποίησαν πρόσφατα τις πρώτες αποστολές τους σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη, με την προοπτική να συνεχίσουν με ρομποτικές σεληνακάτους αλλά και επανδρωμένες αποστολές.
Οι ΗΠΑ, από την πλευρά τους, προγραμματίζουν την επιστροφή τους στη Σελήνη με το σκάφος Orion για το 2024.


Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Εξωτική ζωή πέρα από τη Γη – Ψάχνοντας για ζωή όπως δεν την ξέρουμε

Επιστήμονες σε ένα νέο διεπιστημονικό ερευνητικό ινστιτούτο στην Αυστρία εργάζονται για να αποκαλύψουν τον τρόπο που η ζωή μπορεί να εξελιχθεί εντός μιας εξωτικής βιοχημείας και διαλυτών, όπως το θειικό οξύ αντί για νερό. Η έρευνά τους υποβλήθηκε στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο Πλανητικής Επιστήμης στο Πότσδαμ από τον Δρ Johannes Leitner.

Καλλιτεχνική απεικόνιση εξωπλανητών γύρω από άλλα άστρα

Το Πανεπιστήμιο της Βιέννης συνέστησε μια ομάδα έρευνας για εναλλακτικούς διαλύτες ως βάση για Ζώνες Υποστήριξης της Ζωής σε Εξωπλανητικά Συστήματα το Μάιο του 2009, υπό την ηγεσία της Maria Firneis.

Λίμνες μεθανίου στον Τιτάνα

Παραδοσιακά, οι πλανήτες που θα μπορούσαν να διατηρούν μορφές της ζωής αναζητούνται στη λεγόμενη «κατοικήσιμη ζώνη», την περιοχή γύρω από ένα αστέρι, στην οποία πλανήτες όπως η Γη με διοξείδιο του άνθρακα, υδρατμούς και ατμόσφαιρα αζώτου θα μπορούσαν να διατηρήσουν νερό σε υγρή μορφή στην επιφάνειά τους. Κατά συνέπεια, οι επιστήμονες ψάχνουν για βιολογικούς δείκτες που να παράγονται από εξωγήινη ζωή με μεταβολισμό, και που να μοιάζουν με αυτούς της Γης, όπου το νερό χρησιμοποιείται ως διαλύτης ενώ οι δομικές μονάδες της ζωής, τα αμινοξέα, βασίζονται στον άνθρακα και το οξυγόνο. Ωστόσο, αυτά μπορεί να μην είναι οι μόνες προϋποθέσεις υπό τις οποίες θα μπορούσε να εξελιχθεί ζωή.

«Είναι καιρός να γίνει μια ριζική αλλαγή στη σημερινή γεωκεντρική νοοτροπία για τη ζωή όπως την ξέρουμε στη Γη», δήλωσε ο Δρ Leitner. "Ακόμα κι αν αυτό είναι το μόνο είδος ζωής που γνωρίζουμε, δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι κάπου αλλού έχουν εξελιχθεί κάποιες μορφές ζωής με μεταβολισμό, που δεν στηρίζεται στο νερό ούτε σε άνθρακα και οξυγόνο."

Μια απαίτηση που υπάρχει για την ύπαρξη ενός διαλύτη που να υποστηρίζει τη ζωή είναι να παραμένει υγρός σε ένα μεγάλο εύρος θερμοκρασίας. Το νερό είναι υγρό μεταξύ των 0° C και 100° C, αλλά υπάρχουν και άλλοι διαλύτες οι οποίοι είναι υγροί πάνω από 200° C. Ένας τέτοιος διαλύτης θα επιτρέψει να υπάρχει ένας ωκεανός σε έναν εξωπλανήτη πιο κοντά στο κεντρικό μητρικό του άστρο. Επίσης, είναι δυνατό και το αντίστροφο σενάριο. Ένας ωκεανός από υγρή αμμωνία θα μπορούσε να υπάρξει πολύ πιο μακριά από ένα αστέρι. Επιπλέον, το θειικό οξύ μπορεί να βρεθεί μέσα σε στρώματα νεφών της Αφροδίτης και γνωρίζουμε πλέον ότι λίμνες μεθανίου/αιθανίου καλύπτουν τμήματα της επιφάνειας του δορυφόρου Τιτάνα του Κρόνου.

Κατά συνέπεια, είναι σε εξέλιξη η συζήτηση σχετικά με τη δυνατότητα της ζωής και τις βέλτιστες στρατηγικές για την ανίχνευση της και δεν περιορίζεται μόνο σε εξωπλανήτες και κατοικήσιμες ζώνες. Η νεοσυσταθείσα ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου της Βιέννης, θα διερευνήσει τις ιδιότητες μιας ομάδας διαλυτών, εκτός από το νερό, συμπεριλαμβανομένης και της αφθονίας τους στο διάστημα, θερμικά και βιοχημικά χαρακτηριστικά τους, καθώς και την ικανότητά τους να υποστηρίξουν μεταβολισμούς που θα γεννήσουν και θα εξελίξουν την ζωή.

"Ακόμα κι αν οι περισσότεροι εξωπλανήτες που έχουν ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής γύρω από αστέρια είναι ίσως πλανήτες αερίων, είναι θέμα χρόνου μέχρι να ανακαλυφθούν εξωπλανήτες στο μέγεθος της Γης", δήλωσε ο Δρ Leitner.

Πηγή: alphagalileo.org